Waar zouden we zijn zonder de mens?

Eenden legden vandaag in de Randstad gedeeltelijk het treinverkeer lam en voor mij was dat een reden om de leidiig van de NS aan te duiden als uilskuikens. Wat is dat toch steeds met NS, hoe komt het toch dat er zo vaak iets misgaat?

Laten we welzijn, als spoorwegbedrijf loop je ernstig in de kijker. Als er iets misgaat zijn er meteen honderden, duizenden en vaak tienduizenden die daar last van hebben. Wat dat betreft kun je beter een leeglopende kerk zijn, daar hebben steeds minder mensen last van. Maar…dat moeten de belieidsmakers van NS zich ook realiseren?

Nu is dat nog maar helemaal de vraag want de leiding van NS behoort tot de categorie financiële grasmaaiers die vooral oog hebben voor het eigen welzijn. Maar ja, dat welzijn gaat natuurlijk ook achteruit als er een constante stroom van kritiek is. Je aandelen kelderen en daar heb je het gedonder in de glazen al. Dan is het kiezen tussen veiligheid op het spoor of de dienstregeling van beurs. En heus….de keuze ligt voor de hand.

Even zo goed…ik zal de laatste zijn die beweert dat het eenvoudig is een goedlopend spoorwegennet op te zetten , maar juist daarom durf ik ook zonder blikken of blozen te beweren dat de privatisering echt alleen voor geestelijke stootblokken een goeie oplossing is geweest. Anderen begrepen al heel gauw in en vroeg stadium dat het tot rampen zou leiden. Daar zijn verschillende redenen voor. De overheid moest en zou in de algemene trein van markthilarisch optimisme na de val van de muur de kosten van het spoornet afstoten. Het leek een fantastische oplossing om dat in handen te geven van een stel graaideskundigen. Nee, het spoor bleef in rijkshanden omdat het dan tenminste ook nog eens verhuurd zou kunnen worden aan een stel nieuwkomende graaideskundigen. Kon ook geen kwaad. Aangemoedigd door beursgenoteerde toejuichingen van uit Brussel, besloot de overheid tot privatisering. De particulieren mochten met de treintjes spelen, de staat zou het spoor bezemen. Voor dat laatste kwam Pro-Rail tot stand.

Qua organisatie en afspraken en beleidsnotities en overeenkomsten en beginselverklaringen en doelstellingen en voornemens en prestatie-eisen zag het er allemaal keurig uit.Het stond allemaal duimen, wat zeg ik, onderbenendik in rapporten opgesteld. De enige die vergeten was, was de menselijke psyche. Want….wat iedere psycholoog van de warme grond had kunnen voorspelde, gebeurde. NS-mensen gingen de Pro-Railmensen beschouwen als lastige en betweterige pottenkijkers. Voor zover de twee al met elkaar konden samenwerken bij het begin, ebde die mogelijkheid helemaal weg. In de ogen van NS was Pro-Rail alleen nog maar interessant als zondenbok en….laten we hetniet vergeten…het gevoelen was wederzijds.

Natuurlijk, toen NS nog gewoon voor het hele net verantwoordelijk was, keken treinmedewerkers ook al eens wantrouwig naar degenen door wie ze werden gecontroleerd….maar….in veel gevallen hadden die controleurs nog wel de steun van de eigen leidinggevende. Nu NS en Pro Rail waren opgezet, kon het wederzijdse hakken doodeenvoudig openlijk  en genadeloos beginnen. Daar kwam bij dat de eerste de beste conducteur zich voor geen milimeter meer verantwoordelijk voelde voor een vastgevroren wissel. Dat was nu het pakkie van van die “Pro-Rail-eikels” .

Kortom: de human factor was uit het hele bestel verdwenen en daarmee bleven twee bloedeloze instellingen door god-en-alleman verlaten achter. DE oplossing? Tja….wie dat nu nog niet door heeft, moet wel een bord voor z’n stootblok hebben.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s