Na Barcelona komt de klaagmuur

 

De spetterende zang van Freddie Mercury nog in mijn hoofd en het feit van de bewoning door Johan Cruyff voor ogen, toog ik gisteren maar weer eens naar Barcelona want die stad heeft kennelijk een onweerstaanbare aantrekkingskracht op velen. Waar het hem in zit? Park Guëll, de Sagrada Familia of misschien MtJuïc? Ik zou het niet weten.

Ik liet me verleiden om met de auto helemaal door te rijden naar Plaza Catalunya, het ultieme stadshart. Een verschrikkelijke rit als je de weg niet weet, kruisend tussen de onverstoorbaar chaotisch rondrijdende Catalanen door, via levensgevaarlijke rotonden en langs wegen die rechtdoor gaan maar stiekem toch rechtsaf buigen.  Eindelijk aangekomen in de parkeergarage onder Corte Inglès kostte het me inderdaad weinig moeite een plek te vinden. Achteloos de auto achterlatend  en dus vergetend waar het ding stond, gingen we de lift in. Elf etages omhoog want op de negende is het restaurant. Nou ja, restaurant, het is een bonte mengeling van restaurants die elkaar beconcurreren maar die je toch moet passeren om van de een naar de ander te komen. Net zo chaotisch als de stad zelf dus. Ze hebben gelijk, als de chaos eenmaal in het hoofd zit, blijft ze je tot op de voeten achtervolgen.

En ik moet zeggen, het viel niet tegen. Ik bedoel het uitzicht. We keken uit over de daken van de omringende gebouwen, we hadden een blik op Barcelona uit de lucht en ach, dat was best aardig. Jammer was dat je vanuit deze plek kon zien dat er ook nog zoiets moois was als bergen en groen. De verlokkingen van de natuur werkten al weer gauw. Goed, het eten was niet zo slecht als het had kunnen zijn en dus gingen we in een redelijk opgewekte bui weer naar beneden. Negen etages want we moesten nu natuurlijk op de begane grond aankomen. Daar wilden we allereerst naar een opticien omdat ik bij het uitstappen mijn zonnebril keihard op de grond had laten vallen en….in maart zonder zonnebril naar Barcelona, dat is geen pretje.

Gek genoeg kwamen we toch weer eerst bij Farggi uit waar de capuccino nog netzo smaakte als de laatste keer. Gelukkig maar, dat heet stabiliteit van kwaliteit. De zwervers waren er ook nog, heel zielige oude vrouwtjes die veelal worden geëxploiteerd door een soort overjarige pooier, en de mannetjes die je allerlei absoluut idiote maar onbruikbare rotzooi proberen aan te smeren. Maar goed…dat neemt niet weg dat we even later toch bij een opticien uitkwamen die binnen de kortste keren mijn zonnebril oplapte, gratis.

En toen begon het. Barcelona is kampioenstad als het erom gaat mensen ertoe te brengen op één dag zoveel kilometers af te laten leggen. Je duikt een straat met stalletjes in en al naar gelang je gemoedstoestand schuifel of slof je van stalletje naar stalletje en winkeltje naar winkeltje totdat je uitkomt op de onvolprezen Ramblas. Die kilometerslange weg in drie delen die je na drie of vier bezoekjes uit je hoofd kent en aan het einde waarvan Columbus maar niet ophoudt met zijn vinger de verkeerde kant op te wijzen. Wie de Ramblas niet kent, kent Barcelona niet. Er zijn twee plekken die, nee drie plekken die je onuitwisbaar bij horen te blijven en waar je in Nederland met diepe uithalen over hoort te kunnen spreken: de Ramblas, Plaza Catalunya en de tot shoppingmall omgebouwde stierenveschtersarena.

Als je daar over praat alsof je er elk weekend komt, mag je de Sagrada Familia, Casa Milà en Park Guëll gewoon vergeten. Je hoeft dan ook niet naar het Picassomuseum  want dat is allemaal cultuur en wat heb je er aan.

Hoe dan ook, tegen het einde van de middag was ik gesloopt, liep ik op mijn knieschijven en had ik het sombere gevoel dat ik met mijn geringe topografische kennis van Barcelona de stad nooit zonder kleer- of blikscheuren uit zou komen. En zie: het wonder geschiedde….mij  schoonzoon kwam mij tegemoet. Een Baskische jongeman die al jarenlang in deze omgeving woont en zelfs in Barcelona heeft gewoond. Hij vertelde mij dat hij terugkwam van een bijeenkomst waar hij met de TREIN naartoe was geweest. Mijn mond viel open want hij reist NOOIT met de trein. Ik zag meteen kansen en stelde hem voor dat hij weer het stuur ter hand zou nemen en ons beiden uit deze wirwar zou voeren. En zo geschiedde….het was toch nog een mooie dag geworden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s