Stemmen, een kunst, een uitdaging…

Lekker , op 12 september weer naar de stembus! Je zou toch verwachten dat het hele Nederlandse volk staat te jubelen en aplaudisseren bij de gedachte aan de mogelijkheid om gebruik te kunnen maken van een belangrijk basisrecht. Maar nee….niets s minder waar. Treurnis, droefheid en wanhoop, dat is alles waarvan je hoort en zo heel gek is dat nu ook weer niet.

Want waarop moet je stemmen?Waar zitten de echte liberalen? Wie durft er nog socialist te zijn? Is er een Christen te bekennen in de Tweede Kamer? Het valt niet mee om zuivere overtuigingen te ontdekken in de partijprogramma’s. De onzinnige uitleg die De Geus ooit gaf over de nieuwe koers van het CDA was daarvan een bedroevend voorbeeld.

Wie de bestaande politieke partijen langsloopt, vindt nog maar weinig terug van de oorspronkelijke  idealen. Bij de PvdA zijn nauwelijks sociaal-democraten te bekennen, meer een soort roze liberalen en zelfs conservatieven. De VVD is vrijwel volledig door conservatieven overgenomen met een haast ziekelijke obsessie voor de vrije markt en waar zij de knalrode leuzen van de oorspronkelijke partijen achter GroenLinks? Deze partij is mede ontstaan uit de Pacifistische Socialisten en nu staat ze vierkant achter zogenaamde vredesoperaties. Het proces dat de verpaupering van de politieke partijen kenmerkt, is al lang geleden ingezet. Lang geleden heb ik in een politieke partij aangedrongen op formulering van een beginselprogramma, een programma  van principiële eisen. Het was een teken aan de wand dat de leden van de partij het verschil niet zagen tussen deze principes en de verkiezingsprogrammapunten, concreet te bereiken doelstellingen met een beperkte impact. Een voorbeeld? Het al dan niet bouwen van een brug. Dat kan een verkiezingspunt zijn maar het principe dat erachter ligt is: relatie mens/milieu of de stimulering van geavanceerde vervoerssystemen in plaats van voortzetting van achterhaalde technieken. Geen van de huidige partijen heeft een oplossing voor de crisis die is veroorzaakt door casino-achtig handelen bij banken en beurs. Geen van de huidige partijen durft paal en perk te stellen aan de macht van de “financiële markten”. Zj zijn bang op die manier de economie te ondergraven en dat is het enige wat telt: de verruiming van materiële middelen.

Principes zijn in de ogen van hedendaagse politici vaak gevaarlijk. Zij beperken de mogelijkheden tot het sluiten van compromissen en compromissen zijn nodig om te regeren. Dat is waar in een samenleving waarin meer dan drie partijen bestaan. in werkelijkheid echter geeft het principe, het ideaal, aan hoever je kunt gaan met een compromis. Tegenwoordig lijkt dat vrijwel onbeperkt. Het vorige kabinet sloot het gedoogakkoord, het grootste politieke schandaal van de afgelopen 50 jaar.

Waarom? Omdat het gedoogakkoord van een minderheidskabinet een meerderheidskabinet maakte waarvan één van de partijen zonder enige verantwoordelijkheid te dragen de beide andere kon chanteren. Dat was te voorzien en het is voorzien en toch ging de duivelse coalitie met een partij wier uitgangspunten men afwees, door. Uitsluitend omdat er geregeerd moest worden, zoals het CDA dat stelde. In werkelijkheid had het best wat langer zonder geregeer gekund. Een absoluut schandalige opvatting is ook de gedachte dat het beter is om in elk geval een besluit te nemen dan helemaal geen besluit. Het ultieme resultaat van die opvatting, is de holocaust. En intussen exporteren wij “democratie” nar landen waar ze het niet willen hebben. Maar ja, de kwaliteit is inmiddels dan ook belabberd. In dat opzicht doet het denken aan de aidsmedicijnen die naar Afrika gaan.

Regeren tegen elke prijs, dat is wat in partijen op het ogenblik bovenaan het lijstje staat. Ja, regeren lijkt zelfs het enig overgebleven principe te zijn terwijl geld het alom geroemde verkiezingspunt is. Meer geld. Partijen onderscheidne zich alleen nog maar door de praktische aanpak om dat geld te verkrijgen, niet door een visie op de samenleving, het leven en op de aarde. Het onderscheid tussen partijen is daardoor marginaal geworden en uitsluitend uit te drukken in “een beetje meer van dit hier en een beetje meer van dat daar”.

Het is geen wonder dat orthodoxe en sommige jonge partijen de meeste aantrekkingskracht hebben. Zij zijn OF nog niet van hun principes afgedreven OF glashelder over hun beginselen. Stemmen, verkiezingen, een drama en toch zou ik het maar doen…. Zo niet, dan krijg je binnenkort te horen dat je de ellende zelf hebt veroorzaakt.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://chaoticus.wordpress

Advertenties

4 thoughts on “Stemmen, een kunst, een uitdaging…

  1. Het opheffen van de partijen, zelfstandige volksvertegenwoordigers met visie kiezen, samenwerken om tot ‘beste’ oplossingen te komen in plaats van met compromissen genoegen nemen. Is dat wat?

  2. BTW Als er nauwelijks iets te kiezen valt en/of er zit niets van je gading bij, dan breng je je stem niet uit of je kiest blanco. Als je je stem niet weggeeft kan je daar ook niet op aan gesproken worden.

  3. Het leuke is dat politieke partijen volgens ons kiessysteem niet eens bestaan. Alle parlementariers zitten er officieel op persoonlijke titel…dus, het bovenstaande moet gemakkelijk uit te voeren zijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s