Superaap, de gemankeerde verlosser

Wie kent Superaap nog? Het was een Superman-achtige aap in mantel die iedereen te hulp schoot, ook als daarom niet was gevraagd. Altijd en eeuwig had hij de beste bedoelingen maar die pakten nog al eens verkeerd uit. Vooral zeeslang juffrouw Alida uit de serie De Berenboot kreeg daar geregeld genoeg van.

Aan Superaap doet mij de NATO vaak denken en vooral de hele beweging erachter. Voortdurend is men daar bereid militair in te grijpen , vooral in situaties die men niet begrijpt. Door de bombardementen op Libië bijvoorbeeld, kreeg ene groep Tsjadische woestijnrovers de kans een voorraad superwapens van het Libische leger te roven. Leuk voor de omgeving dus, wie weet wat daar weer uit voortkomt. Zo heeft de NATO een hele reeks van half mislukte vredesmissies op haar naam staan. Ogenschijnlijk lijkt de vrede weergekeerd maar in werkelijkheid broeien de tegenstellingen gewoon door tot de volgende uitbarsting. In Bosnië bijvoorbeeld.

Nu wil men weer ingrijpen in Syrië omdat de decennia lang gesteunde schurk Assad op zijn volk aan het schieten is. Alsof dat lang tevoren niet te voorzien is geweest. Iedereen die iets over Syrië wist, echt wist, wist dat het op een dag zover zou komen. En toch werd die man bondgenoot in de strijd tegen het terrorisame. Nu hij zijn ware aard wat al te duidelijk laat zien, moet er ingegrepen worden.

Dat verlangen naar ingrijpen berust op een paar misvattingen en enkele onderhuidse smerige overwegingen. Men neemt vaak WOII als voorbeeld maar de situatie lag daar totaal anders dan in vrijwel alle andere gevallen. Duitsland was zelfs in 1932 al een modern ontwikkeld, over het algemeen welvarend land met een redelijk democratische ondergrond. Daarbij valt vooral te denken aan structuren op regionaal en lokaal niveau. De ingreep van de humane naties bracht ene reeks van oorlogsmisdaden met zich mee, zoals de bombardementen op Dresden, Leipzig en Keulen. Daarover hoor je zelden iemand. Om het succes van de ingreep in WOII als voorbeeld te nemen voor vredesmissies in andere delen van de wereld is dus op zijn zachtst gezegd wonderbaarlijk.

Belangrijker nog is het christelijke schuldgevoel. Het eigen onvermogen om een goed mens te zijn tegenover andersdenkenden. Men bijt zich vast in de mogelijkheden die notoire slechteriken zoals Hitler, Milosevic, Saddam Hoessein en Khadafi bieden. Zij zijn overduidelijk slecht en dus kunnen de NATO-aanhangers zich als goudeerlijke “goeien” presenteren. Menselijk ook. Bij de bombardementen op Libië vergaten de NATO-leiders te vermelden dat zij jarenlang op een belangrijke manier op Khadafi hadden gesteund en dat hij zijn meer stille moordpartijen in alle rust kon uitvoeren.

Het christelijke schuldgevoel,het Christendom dat ons zegt goed te zijn voor onze naaste en dat we zo zelden in de praktijk kunnen brengen, behalve als iemand slechter is dan wij zelf. Er is geen enkele andere cultuur in de wereld die zo gauw klaar staat met wapens om vrede te brengen.

Het probleem met deze ingrepen is dat de NATO nog de regeringen daarachter ook maar de flauwste notie hebben van de situatie in zo’n “land”. In veel gevallen is de naam “land”  trouwens onterecht en kun je beter spreken van een samenraapsel van stamgebieden. Libië, Afghanistan en zelfs Irak zijn daar voorbeelden van. De NATO wordt in zo’n conflict al gauw”partij”  en daardoor absoluut onaanvaardbaar voor andere  betrokken groeperingen. De smoes dat er “democratie” wordt gebracht is echt een vorm van humor die de huilbui moet voorkomen. Niemand in die “landen”  zit te wachten op onze democratie. Men wil gewoon zelf een tijdje de baas zijn

Smerigheid is er ook.Het militaire ingrijpen wordt niet uitsluitend gezien als middel om het volk uit haar lijden te verlossen. Het is vooral ook een middel om de westerse belangen in het gebied veilig te stellen, bondgenootschappen te smeden die tot de volgende golf van ellende zullen zorgen. Smerige motieven die schuil gaan achter “menslievendheid”. Geen enkel land waar een vredesmissie heeft plaatsgehad, heeft zich ontwikkeld tot vredig, welvarend en zelfs maar min of meer democratisch geheel. Alleen Duitsland maar dat was eigenlijk al zo voor 1933.

Alles bij elkaar ziet het ernaar uit dat vredesmissies niet veel anders doen dan conflicten uitstellen….maar van uitstel komt nooit afstel. Ingrepen onder de wezensvreemde betiteling van “vredesmissie”  hebben dan ook vooral de schijn van humaan optreden maar veroorzaken in werkelijkheid uitsluitend nieuwe problemen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Gevangenen Guantánamo Bay gemarteld met liedjes Sesamstraat:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s