Werken kreng!

 

Vanmorgen botste ik bij de Huffington Post op een alleronsmakelijkste grap over racisme. Ze was in het openbaar uitgesproken door een voorvrouw van de Amerikaanse Tea Party. Een beweging die refereert aan een vandalistische daad die de Amerikaanse Revolutie inluidde (in Boston).

De grap van de voorvrouw kwam er op neer dat “democratie”  volgens negers iets was waarbij de blanken zouden werken voor de uitkering die arme negers kregen. Dat was het antwoord van een negermoeder op ene vraag van haar zoon. Het zoontje vroeg daarop:” Maar zijn de blanken daar dan niet kwaad over?”  Waarop moeder antwoordde:” Ja, maar dat is racisme.”  Buitengewoon grappig was de “mop”  niet maar het publiek moest er hartelijk om lachen.

Het is altijd gemakkelijk lachen om de belachelijkheid van een ander en het past goed in de sfeer van deze tijd. Geregeld en steeds meer hoor ik gemopper op werklozen die allemaal”te lui”  zouden zijn om te werken. “Als je wilt werken, is er werk”, is een aast even bekende als stompzinnige kreet. Met zo’n opmerking gaat de spreker aan ene hele reeks van voorwaarden voorbij en dat scoort in eerste instantie altijd. Je moet het leven ten slotte niet al te gecompliceerd voorstellen. Dat kunnen de meesten niet bevatten. Het is ook niet prettig want het zou je beroven van de onbenullige opmerkingen waarmee je je door het leven worstelt.

Kritiek op werklozen of mensen met een handicap, ja wel, komt meestal van mensen die heel hard werken en soms zelfs van mensen die daar heel veel succes mee hebben. Zij beschouwen zichzelf als geslaagde elementen in de samenleving en daarmee zien zij niet de verpauperde gedachten gang waarmee zij de wereld beschouwen. In hun ogen is er maar één ding belangrijk: werken, werken en nog eens werken.

Het probleem is dat niet ieder mens hetzelfde is en al helemaal niet hetzelfde als de mensen die zoveel kritiek op anderen hebben. Veel mensen worden voor het leven getekend door echtscheiding,  huiselijk geweld, verslaving, ziekte, onzelfstandigheid van de ouders, te jonge ouders, verkrachting en sociale uitstoting en soms zelfs door racisme of discriminatie. Daarbij spelen de genen een belangrijke rol. Die bepalen van aanvang aan hoe een mens met dit soort omstandigheden omgaat.De één vecht ertegen omdat zijn of haar genen daarvoor geoutilleerd zijn, de ander valt van depressie in depressie, ook al vanwege die vermaledijde aanleg. Wie de genen van de homoseksualiteit in zich draagt zal bijvoorbeeld meer negatieve reacties krijgen dan de meeste heteroseksuelen. Niet voor niets is het zelfmoordpercentage onder homopubers veel hoger dan bij anderen.

Zo raken tallozen getraumatiseerd of lopen zij blokkades op die hen voorzien van een diep ingegroeid minderwaardigheidsgevoel en wie daarover beschikt, zal kansen minder gemakkelijk zien liggen, laat staan grijpen. Hij of zij is immers “nergens geschikt voor”. Het is maar één van de vele voorbeelden van een karakter dat niet zo geschikt is voor een samenleving waarin de sterkste alle rechten heeft.En precies daarom is het nodig dat de overheid de helpende hand toesteekt, de overheid, dat is dus onze eigen samenleving die  begrip heeft voor de problemen van anderen. Dat heet dan weer beschaving.

Er moet mij nog é´´n ding van het hart. Ik krijg veelal het gevoel dat de mensen die zo op werklozen en zelfs gehandicapten lopen te mopperen, vooral bezig zijn zichzelf moed in te spreken, te overtuigen. Bezig zijn zichzelf goed te vinden en te vertellen dat zij met hun werken ene prachtige daad verrichten. Begrijp me goed, ik heb helemaal niets tegen mensen die hard werken, integendeel, hoewel ik me wel eens afvraag of ze daarmee ook gelukkig worden. Nee, ik vind het fantastisch dat ze die energie en daadkracht kunnen opbrengen.

Het zou NOG mooier zijn als zij gingen begrijpen hoe zeer zij tot de gezegenden behoren, hoe blij zij mogen zijn dat zij geen blokkades en trauma’s hebben. Daarvoor mag je net zo dankbaar zijn als voor een goede gezondheid. Dankbaarheid, dat is iets anders dan dagelijks tegen iedereen te roepen:”Werken kreng”!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

3 thoughts on “Werken kreng!

  1. Iedereen kan een bijdrage leveren aan onze maatschappij. Ook iemand in de bijstand. Of iemand die depressief is. Misschien geen 40 uur per week, en betaald. Maar vrijwilligers werk. Boodschapjes doen voor bejaarden bijvoorbeeld. Er is genoeg te doen voor vrijwilligers. Nu is het grotendeel van de vrijwilligers toch de mens die al een betaalde baan heeft. Waarom zou iemand in de bijstand zijn hele leven op de bank blijven zitten? En van de samenleving eten. Geef iets terug aan de samenleving.

  2. De uitdrukking “iedereen kan” is nu juist misplaatst want niemand weet of iedereen dat kan. iemand kan daarvoor bijvoorbeeld te lamgeslagen en depressief zijn. Dan moet er eerst iets anders gebeuren.

  3. Helaas is “iedereen kan” en cliché, ontelbare malen herhaald en daarom nemen velen aan dat het waar is maar in werkelijkheid is dat onbekend. Er zijn bijvoorbeeld mensen met depressies waardoor zij letterlijk geen vinger kunnen uitstekken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s