Spaans benauwd

 

Gisteren kwam ik na een weekje Nederland terug naar Spanje, per auto. Dat is zo’n 17 uur durende reis, prachtig maar langdurig. Ik had erop ingezet dat we voor tien ’s avonds voor tienen thuis zouden zijn en ja….toen we de Spaanse grens over waren, begon het erop te lijken. De wegen waren leeg en het daglicht was nog volop aanwezig. Lekker sturen dus.

Jammer van die tolpoorten, dat wel, daar moet je steeds stoppen en een kaartje trekken en tientallen kilometers verder weer stoppen en betalen. Niet een echt effectief systeem voor de doorstroming maar het klopt wel volgens de gedachte ” de gebruiker betaalt”. En zo raceden we door het met crisis overspoelde land. Een land dat bovendien geleid wordt door een man die steeds voordat hij op tv verschijnt, een slokje azijn lijkt in te nemen. Op die manier  vergeet je de crisis nooit.

Maar de crisis was gisteren pas echt goed uitgebarsten want heel Barcelona had vanwege het mooie weer een weekend aan het strand en in de bergen doorgebracht en op zondagavond moeten dus zo’n slordige een miljoen mensen de stad weer in (de andere helt van de bevolking bleef thuis vanwege de crisis). Het gevolg was een twintig kilometer lange file voor de tolpoort aan de noordkant van de stad. Een file waarin bovendien lang niet elke Spanjaard blindelings de weg naar het juiste sluisje weet te vinden dus werd de thuiskomst een soort Carnaval of dronken polonaise. Alles stond door elkaar. Alles…

En dat alles was heel wat: BMW, Mercedes, RangeRover Porsche-terreinwagens omringden mijn armzalige Renault Scenic. Cabriolets van Italiaanse automerken versperden de weg. Wie zich afvroeg waar al dat geld van die crisis toch was gebleven, hoefde niet lang te zoeken.  Ja, het was een daadwerkelijke crisis van verwarring en getoeter daar voor die poort. Verwarring en crisis die ervoor zorgden dat het wachten een uur duurde. Dat had echt veel sneller gekund maar ja…crisis hè?

Ik snapte die overmaat aan peperdure auto’s trouwens wel, zeker in crisistijd. De afstand tussen arm en rijk wordt steeds groter. Degenen die zich nog een auto kunnen permitteren, zijn mensen die zich een DURE auto kunnen veroorloven. De overige Spanjaarden zijn  inmiddels zooooo arm dat een auto er gewoon niet meer in zit, ook geen tweedehands roestbak. Die roestbakken zijn er wel bij het ontbreken van een APK-systeem maar ja…helaas…ze zijn  financieel onbereikbaar voor tallozen.

Het was een leuke vertoning, een feest haast. Een nog groter feest was het om even later de file te zien die uit het zuiden kwam en waarvan wij geen onderdeel uitmaakten. Dat was puur leedvermaak en niets is mooier, volgens het spreekwoord. Even zo goed was die totale chaos reden genoeg om het Spaans benauwd te krijgen en pas thuis durfde ik weer in te ademen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s