Strategische verdomming

Eerlijk gezegd vind ik het een prachtterm die ik bedacht heb: strategische verdomming. Ja, daar kan ik nou echt trots op zijn. Dat is goed: trots zijn op jezelf, dat zouden meer mensen moeten doen en het geeft een grotere kick dan cup-a-soup. Strategische verdomming dus.

Strategische verdomming is de techniek, of tructiek, waarbij het brede publiek stapje voor stapje steeds dommer wordt gemaakt door een kleine groep belanghebbenden. Die verdomming is nuttig omdat het die kleine groep macht geeft en kosten bespaart. In mijn vorige column gaf ik al aan dat lieden zoals John de Mol daar hard aan meewerken. Een stelselmatige kwaliteitsvermindering van programma’s waardoor het publiek een kritische gevoel voor kwaliteit langzaamaan kwijtraakt. De consequentie is dat mensen steeds meer genoegen nemen met een waardeloze programmering. Dat betekent een kostenbesparing voor de producent en die steekt hij natuurlijk in zijn eigen zak. Nu wil onze John ook niet anders, en velen met hem hoor, want hij was oorspronkelijk in een studio stekker- en snoerdeskundige maar hij nam zich al vroeg voor overal geld uit te slaan en dat is gelukt. Er zijn er meer, zoals Wim Kok die vooral aan persoonlijke armoedebestrijding heeft gedaan.

Strategische verdomming is een uitwas van de vrije markt, een uitwas want uiteindelijk leidt ze tot de ondergang van de samenleving maar daar hebben de profiteurs dan weer weinig last van. Zij bepalen normen en waarden voor de samenleving en die waarden en normen maken ze kenbaar in een overvloed aan zinloze tv-programma’s, krantenartikelen en weblogstukken die vol staan met veroordelingen van degenen die zij als concurrent zien. Waarde-oordeelen uit blik gieten zij over het publiek heen, zij, waarvan GeenStijl maar ook bijvoorbeeld De Telegraaf goede voorbeelden zijn. Alles is schandalig, asociaal en hufterig. zo melden zij ons in de meest hufterige bewoordingen. Dat valt het publiek niet meer op omdat het totaalaanbod aan informatie en entertainment erop geënt is. Zoals de Noord-Koreanen de lulkoek van de grote leider ongehinderd slikken, zo slikt de democratische gemeenschap het vooroordeel van de geldmagneet.

Politici maken daar onbewust gebruik van doordat de verdomming nadrukkelijk heeft plaatsgehad en de politieke betogen dus niet meer zo vol van inhoud behoeven te zijn. Een reeks van onderbuikige rotgevoelens is voldoende om het publiek ja te laten knikken. En hoe kan het ook anders: politici zijn immers ook in toenemende mate “verdomde”  mensen  die denken dat zij “marketingstrategieën moeten hanteren om een achterban te creëren? Ze zijn vergeten dat ze eigenlijk zouden moeten kijken wat er onder het volk leeft.

Strategische verdomming op een fundament van financiële fixatie want in plaats van de geestelijke ontwikkeling van de mensen te promoten, hebben de socialisten zich vooral beziggehouden met het vullen van de portemonnee. Iedereen mocht naar school maar dan wel volgens ene onderwijssysteem dat gericht was op geld verdienen. In werkelijkheid hoort dat op de tweede plaats te komen na persoonlijkheidsontwikkeling. Een ontwikkelde persoonlijkheid zal altijd in staat zijn geld te verdienen, werk te doen dat hij of zij leuk vindt en nog te weten waar de race om geld ophoudt ook. Dat nu hebben de socialisten nagelaten en nu zitten zij met een verdomd, geldbelust volk dat ontevreden is over de eigen positie en dus bijvoorbeeld PVV stemt.

Financiële fixatie die ons wijsmaakt dat iedereen die geld heeft wel talent zal hebben en dus ook gelijk heeft. Daarom zijn mensen in staat anderhalf uur te kijken naar landelijke of lokale overbetaalde helden die op een grasmat lopen te klungelen en….vantevoren nog te juichen ook. Dat alles in plaats van te werken aan de ontwikkeling van eigen talenten.Dat klinkt niet alleen als verdomming, het is het laatste putje ervan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

2 thoughts on “Strategische verdomming

  1. Voor mij is strategische verdomming juist iets heel anders.
    Namelijk de consequente propaganda in het onderwijs.
    Meningen worden er in schrikwekkende hoeveelheden als feiten aan de leerlingen verkocht.

    Maar ook “de kunst van het weglaten” in het onderwijs is een vorm van “strategische verdomming”.
    Leerlingen krijgen onwelgevallige gebeurtenissen (zoals bijvoorbeeld de Culturele Revolutie of de Holocaust) gewoon niet meer geleerd.
    .
    Een derde vorm van strategische verdomming binnen onderwijs/opleidingen vormt m.i. het gebrek aan voorlichting over voedselvoorziening, gebruiksproducten en industrie.
    Zo kweek je burgers die afhankelijk zijn van massaproducten, zonder te weten wat voor inferieur spul (dat zijn prijs bij lange niet waard is) het is.

    Maar inderdaad is het een mooie term.
    Voor propagandistisch onderwijs, dan.

    • Zeker is strategische verdomming in een aantal opzichten ook op het onderwijs van toepassing, vooral daar waar de indruk wordt gewekt dat een mens vooral een productiemachine is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s