Ik ben gewoon ziekelijk jaloers

Sindskort ben ik adoptief baas van een Duitse herder, een dier dat vier jaar lang verwaarloosd, mishandeld en matig verzorgd is geweest. Bij mij voelt hij zich langzaamaan beter worden en opknappen en één van de dingen die hij het leukste vindt, is een gezamenlijke wandeling. Aangezien we daarvoor de bergen in moeten, trek ik daarvoor altijd dezelfde wandelschoenen aan, die altijd op dezelfde plek staan.

En hij weet het precies. Ik kan die schoenen niet meer pakken of hij komt bij me staan, om me heen rennen, tegen me blaffen en neusfluiten, tegen me opspringen en noem maar op. Van tijd tot tijd neemt hij een spurt door de tuin en daarna komt hij in volle galop weer bij me terug. Dat gaat zo door totdat we daadwerkelijk op straat staan. Kijk, die hond heeft intelligentie en talent tegelijk. Hij toont inzicht in de samenleving en weet hoe hij mij kan verplichten…

Dat moet je je altijd nog maar afvragen bij mensen en het maakt niet uit of ze in de schijnwerper staan of niet. Bij het merendeel van onze BN’ers heb ik altijd het gevoel dat ze vooral 1 talent hebben: aandacht vragen en nog krijgen ook. Op zich is dat al heel knap, knap als je kans ziet om altijd, wat je ook doet, in het midden van de belangstelling te staan. Vanaf dat moment is je kostje ook gekocht want als je de aandacht eenmaal hebt, schijn je echt alles te kunnen. Zo is er een stormloop van volkszangers die ineens allemaal heel goed zijn in het presenteren van een programma. Heel vaak wordt het zingen dan naar de achtergrond verdrongen. En…eenmaal aan het presenteren, dan besluit veelal iemand dat je nog een talent hebt voor schrijven ook want ja hoor…één of twee jaar later komt je eerste boek uit, dat meteen een bestseller wordt vanwege je naam en reputatie.

Ik zal er dus mee moeten leren leven dat ik moet opboksen tegen  een heel legioen aan zeer hoog begaafden die zich allemaal op mijn vakgebied werpen en waartussen ik uitsluitend luidkeels schreeuwend over mijn eigen talent nog opval. En als ik dan een keer een negatieve opmerking maak over het talent van één van mijn concurrenten, dan word me verweten dat ik jaloers ben. Ik zou zeggen: en wat zou dat?  Laat mij lekker jaloers zijn, dat is mijn schuld niet. Ze hebben mij jaloers gemaakt door voorrang te geven aan al die wangedrochten die moesten doorgaan voor literaire en anderszins artistieke hoogstandjes van allerlei maffe kezen die over maar één talent beschikken: aandacht vragen en krijgen!

Zo…dat is er uit en nu ik het bovenstaande zo overzie, denk ik bij mezelf: als dit geen schreeuw om aandacht is, dan weet ik het niet meer. Maar er zal wel weer niemand belangstelling voor hebben en dus kunnen we gewoon doorgaan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

2 thoughts on “Ik ben gewoon ziekelijk jaloers

  1. MIJN BELANGSTELLING HEB JE! Al was het maar omdat ik het helaas enorm herken. Ook vandaag weer merkte ik ergens NIET door te komen op SOCIAL media bv. Etc. Dapper dat je dit zegt en laat ik het maar gewoon onderschrijven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s