De dag dat de wereld verging

Het was een vreemde gewaarwording vanmorgen. De zon scheen zoals gewoonlijk over de heuveltoppen in het Catalaanse land, het dal lag er niet minder wanordelijk bij dan anders en de hond blafte. Ik hoorde zelfs een SMS-je binnenkomen op een onwaarschijnlijk vroeg moment, meteen dacht ik dat het afkomstig was van iemand die mij mededeelde dat hij of zij nog bestond. Waar was nu het vergaan van de wereld gebleven? Was het vergaan misschien zelf vergaan, ten onder gegaan aan de prietpraat die de wereld bezighield in de dagen ervoor?

Misschien is het vraagteken wel het meest wezenlijke leesteken ter wereld want als er een ding duidelijk is geworden, dan is het dat we helemaal niets weten. Misschien is de wereld wel vergaan zonder dat we er iets van hebben gemerkt en leven we allemaal verder met een standaardbeeld van onze omgeving. Omdat dat voor iedereen geldt, houd je precies dezelfde reacties als op andere momenten en dagen, dezelfde reacties als al die jaren die eraan vooraf gingen. Wat het allemaal wel duidelijk maakt, is dat alles afhangt van de waarneming. De enige waarneming die ik nu met vele anderen lijk te delen, is dat de wereld nog bestaat. Wat de anderen er precies toe drijft hetzelfde te beweren als ik, weet ik niet. Mogelijk hebben zij ook een waarneming waaruit hen blijkt dat de wereld nog bestaat. Maar ja, die waarneming zou je wat mij betreft netzo goed aan de voeten van God kunnen hebben als bovenop de Mt Blanc of in een Spaans dal. Zelfs de kindermoordenaars in de VS zullen ontdekken dat er nog plenty tijd is is voor hun schanddaden. En zij zullen blijven beweren dat het individuele wapenbezit toch maar mooi de Japanners heeft doen afzien van een invasie in hun land. Waarneming, want het zou ook kunnen zijn dat echt niemand de VS wil hebben en al begint te kotsen bij de gedachte daar aanwezig te zijn. Ik weet het niet.

Het biedt Morsi de kans dictator te worden en de Syrische rebellen opent het de weg naar nog meer vechten maar het geeft ook de heilssoldaten ruimte om hun werk te blijven doen en voor socialisten en liberalen opent het mogelijkheden om te blijven geloven in eigen idealen. Wie in sprookjes gelooft blijft in sprookjes geloven en wie de feiten aanbidt blijft feitisjist. Het valt allemaal binnen de eigen waarneming, waarneming van een wereld waarvan niemand van ons met zekerheid kan zeggen dat ze bestaat. Er blijft altijd de kans dat ze vandaag echt is vergaan, alleen onttrekt zich dat aan onze waarneming.

En als alles waarneming is, dan zal ik dus op 25 december mogelijk hartstochtelijk kunnen beweren dat ik in de nacht Maria aan mijn bed heb zien verschijnen. Laat niemand mij vertellen dat dat dan onzin is. Hij of zij kan uitsluitend zeggen die waarneming niet te delen met mij. En misschien ontstaat er dan een beetje jaloezie omdat ik meer heb gezien dan een ander  maar daarvoor kan ik mij dankzij mijn zuivere waarneming volledig afsluiten.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s