De diersoort mensch (1)…

Het is eigenlijk nooit goed duidelijk geworden waarom de mens uit zee op het land is gekomen. Had hij de zee leeggevist? Was hij er op uitgekeken of was het één van de acties die in het hierna volgende betoog veelvuldig voorkomen? Of…heeft de zee de mens verlaten, dat kan ook. Heeft de zee zich teruggetrokken zodat de mens als een soort naar lucht happende Johannes de Walvis achterbleef?

Tot op heden is het niet allemaal heel duidelijk uit de doeken gedaan. Zeker is wel dat de mensch sinds zijn verovering van het land zich aanmerkelijk heeft aangepast. Zij staartvinnen veranderden in benen en mogelijk namen zijn voorste vinnen de vorm van armen of voorpoten aan. Waarom de natuur er niet meteen wielen onder heeft gezet is duidelijk: er waren te weinig asfaltbanen om al rollend succesvol voort te bewegen. Heel duidelijk is in elk geval dat de mensch pootachtige ledematen kreeg om zich mee te verplaatsen. Of zijn vetachtige, gladde lijf zich ook al heel gauw omzette in de barbaarsheid van het naakt zijn, is niet duidelijk. Wel is het mogelijk dat het uittreden uit zee in feite de uitzetting uit het Paradijs betekende. Dat maakt ook meteen duidelijk waarom daar miljoenen jaren over gejeremieerd is. Bovendien: die massale trek naar het strand van de laatste twee eeuwen zou best eens kunnen wijzen op een behoefte de “roots” terug te vinden.

Ja…de kans is groot dat de mensch in feite een soort zeezoogdier was en dus in vele opzichten leek op de huidige walvis, waarschijnlijk van geringere omvang. Eenmaal op het land zal hij zich toch aanvankelijk hebben voortbewogen als een wat onhandig voortkronkelende zandkruiper en we mogen dus de andere wezens dankbaar zij  dat ze zo spaarzaam en zorgvuldiug met ons zijn omgesprongen. Ik bedoel, denk daar maar eens aan als je een snelweg omlegt vanwege de aanwezige modderkruipers.

Wat de mensch er precies toe heeft bewogen om zijn voorpoten van het aardoppervlak te verheffen? Vermoedelijk is dat de zucht naar eten geweest. Op de hurken zittend en met de voorpootjes plukkend aan de takken van bomen en struiken en zo het “evenwicht” ontdekkend, is niet eens zo’n heel gek beeld. Stuntelig van meet af aan…ja…maar een andere introductie is haast niet voorstelbaar. Die voorpoten werden trouwens aanvankelijk bij tijd en wijle nog wel als extra steun op de grond gezet en daarom bleef de mensch in het begin wat krom lopen. De multifunctionaliteit was toen al uitgevonden: steun- of grijporgaan.  Op de reconstruerende tekeningen van later datum is op basis van die gedachte een wat aapachtig wezen afgebeeld dat in elk geval al vast een tak vasthoudt om mee te slaan want ja…dat zat er al vroeg in.

De gemeenschapjes waren de klein. De mannetjes neukten zich suf en de wijfjes baarden zich ongans, met meer of minder succes natuurlijk. Het ging niet altijd goed en er ging wel eens vaker iets mis. Zat je lekker in de zon voor je hol, werd je ineens omver geblazen. Wat lag er meer voor de hand dan iemand anders daarvan de schuld te geven? De vraag was alleen wie? Er was immers niemand in de buurt en dus….moest het wel een onzichtbare zeikerd zijn: god, spook, geest…. Met een beetje geluk zag je zo’n wezen nog rondlopen ook.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s