Tussen stress- en plofkip…..

Heel duidelijk kan ik me nog herinneren waar ik voor het eerst het woord “intensieve menshouderij” las, het was op internet en ik vond het meteen ene goede term. Het woord voldeed compleet aan de structuur en cultuur van onze samenleving die ten diepste paars is: een combinatie van neoliberalisme en afgedwaald socialisme. De mens als wezen dat produktie en consumptie in één adem noemt en daartussen door voor pampus op de bank ligt om bij te komen van het werken of het eten. Ja, het eten ook…want dat doen we veel teveel.

Die enorme hoeveelheden voedsel kunnen wij verwerken dankzij iets dat we betitelen als welvaart maar dat in wezen de overproduktie van ons “harde werken” is. Want daar gaan we prat op: we werken hard. Het is niet precies duidelijk wat daar  de zin van is al maken we onszelf wijs dat we daarmee een bijdrage leveren aan de samenleving. In wekelijkheid is het tegengestelde het geval. Het harde werken is namelijk een individuele belasting. Ieder is op zich economisch onafhankelijk. Niemand werkt nog voor een ander maar iedereen werkt om zichzelf op een zo hoog mogelijk niveau in leven te houden. Dat brengt dus de nodige risico’s met zich mee want als het harde werken niets oplevert of onvoldoende, dan staat er ook niemand voor ons klaar. Nee…zelf doen is de boodschap! En we leiden onze kuikens in dat stramien op: citotoets, startkwalificatie, zijspoor….

En dat betekent stress..we hollen van hort naar her om aan de eisen die de samenleving ons stelt, om in leven te blijven, te realiseren. Zodra er voer wordt gestrooid, loon wordt uitbetaald, zijn we er als de kippen bij om te pikken en tokken we tegen elkaar: afblijven. Met recht stresskippen. Stresskippen met de blik gericht op het voer dat voor ze is uitgestrooid, altijd bereid wat voer van een ander in te pikken totdat de dag komt dat het ei alleen maar lucht bevat. Dat noemen Dan moeten we toegeven dat we al veel eerder op stok hadden moeten gaan en plaatjes kijken van zinloze tv-programma’s die aan onze gedachten vooral niets mogen toevoegen.Of…we hadden pogingen in het werk moeten stellen om aan het kippenhok te ontsnappen en ons weer echt, heerlijk kiplekker te voelen: echt pluimvee.

Voor de meesten van ons echter leidt de weg naar de dag dat zelfs het tokken een probleem begint te worden want wie stresskip blijft, wordt vanzelf een plofkip….burnt out…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s