Die arme Bert Brussen toch….

Kortgeleden gaf Bert Brussen te kennen dat hij niet meer zou twitteren. In een redelijk lang blog gaf hij aan wat daarvoor zijn redenen waren en mijn verbazing steeg met het dalen der regels. Hij bleek daar een perfecte beschrijving van zichzelf te hebben gegeven. En precies dat was de reden om zich terug te trekken, zo meende hij. Niets is zo moeilijk als in de spiegel kijken, klaarblijkelijk.

Het regende bezwaren tegen zedenpredikers en precies als zodanig heeft hij zich al die jaren opgesteld. Als morele betweter.  Niet dat het erg is, dat niet… ieder van ons heeft de neiging eigen normen en waarden tot algemene maatstaf te verheffen. Zo beschouwen graaiers en fraudeurs hun eigen gedrag als moreel verantwoord. Hoe dan ook, het was een verbijterende openhartigheid, al kwam er, zeker voor Berts doen, het woordje “ik”  heel weinig in voor.

Twitter is nu eenmaal de samenleving en in een “samenleving” waarin mensen niets liever doen dan elkaar afzeiken en -branden, kun je dit soort dingen verwachten. En ik zeg altijd maar: Don’t get into the kitchen if you can’t stand the heat”. Weglopen vind ik het allerlaatste, op twitter maar ook in discussies. Daarom was het zo’n zwaktebod toen de PVV-fractie ooit de Tweede Kamer verliet. Waarom? Omdat juist als je het hartgrondig oneens bent met de algemene ontwikkeling, het van belang is dat je je stem laat horen. Weglopen is het allergemakkelijkste en gekwetst kun je niet worden, behalve door jezelf. Wie wegloopt, zal uiteindelijk altijd tegenover zichzelf moeten toegeven dat hij of zij beschadigd is, door eigen gedrag.

Gistermiddag kwam ik het ook nog tegen tijdens een verjaardagsgesprek. Een mevrouw maakte duidelijk dat zij haar stem nooit meer in het openbaar verhief omdat je “er toch niets aan kunt doen”. Toe  ik vroeg hoe dat dan wel kwam, antwoordde zij: “Ze doen gewoon waar ze zin in hebben.” Ik zag daarin alleen maar een reden om nog meer en harder te laten horen dat ik “het er niet mee eens was”. We zijn o zo gemakkelijk gewond en beschadigd maar ergens voor staan en voor iets opkomen, nee…dat is teveel werk. We hebben het recht op vrije meningsuiting maar alleen zolang iedereen ons gelijk geeft. Dat was mij natuurlijk wel eens eerder opgevallen want het zijn de grootste aanhangers van dit “recht” die de minste tegenspraak dulden. Dat geldt zeker ook op twitter en de andere asocial media.

Nee, wij plaatsen een van onze “prachtige”  gedachten en ideeën op deze media om te laten zien hoe “prachtig” wij wel zijn, niet om te horen dat er misschien wel eens niets van deugt. Dat geldt voor Bert Brussen maar even zo goed ook voor Özcan Akyol en bijvoorbeeld Bart Schut. Zij zijn klaarblijkelijk bekender dan hun zwakke beentjes kunnen dragen. Het spijt mij voor de heren en eventuele dames maar twitter is een markt en geen etalage waarin we zo mooi en onbetwist mogelijk gepresenteerd kunnen worden. Het is net het echte leven maar dan erger en dat komt in versterkte mate door de anonimiteit van sommigen. Dag Bert…dag vogels…dag bloemen…

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s