De bezuinigingen als wereldsmoes

Dit kabinet doet het nog beter dan Beter Bed.: tingelingeling naar de bezuiniging…. het klinkt prachtig. Of Rutterrutterutte…bezuinigen zonder tutte…er zijn diverse melodieën bij denkbaar. Nu zou dat allemaal niet zo erg zijn als we het niet ook al eens eerder hadden meegemaakt, laten we zeggen toch op z’n minst een keer of tien. Karakteristiek voor de mensheid is dat ze er niets van heeft geleerd.

Nu kan dat natuurlijk ook niet, of liever: het maakt niets uit….zolang je bij hoog en bij laag blijft beweren dat er sprake is van economische wetten. Alsof het om natuurwetten gaat waarop je als mens geen enkele grip hebt. Flauwekul natuurlijk, het verschijnsel geld is evenals tijd een menselijke uitvinding. Dat betekent dat je de zaak ook in de hand kunt houden….als je dat zou willen. Gek genoeg zijn er twee dingen waar we maar niet genoeg van krijgen: tijd en geld. Daarom willen we het eeuwige leven, hoewel het de vraag is of dat wel zo leuk is en we willen ook per individu onbeperkte beschikking over geld, alsof dat zo leuk is. Hoe dan ook….de mens kent geen grenzen als het gaat om deze twee zaken en bepaalt daardoor zelf de wetten die de economie beheersen, als je het al zo zou willen noemen.

Bezuinigen is een teken van onvermogen, althans de bezuiniging tot op de bodem van de bodemloze put. De bezuinigingen zoals die nu plaatshebben zijn het resultaat van absoluut onverantwoord financieel beheer en een onverantwoorde economische politiek. Heel vaak beweert rechts, bijvoorbeeld in de vorm van de VVD, dat “links” dat allemaal op zijn geweten heeft. In qwerkelijkheid is de staatsschuld onder “rechtse”  kabinetten vaak verder opgelopen dan die onder “linkse” dus dat klopt niet. in wezen doet het er verder niet toe omdat beide een financieel/economische koers varen die onwenselijk is.

 

Huur

Al heel vroeg leerde ik van mijn vader dat je elke gulden maar één keer kunt uitgeven en dan bij voorkeur op het moment dat je hem al in handen hebt, geen moment eerder. Alleen onder strikte voorwaarden en in uitzonderingsgevallen kun je een gulden uitgeven die eigenlijk van een ander is maar die je wel mag gebruiken. Dat heet lenen en dat is toegestaan in het geval dat er een solide zekerheid tegenover staat zoals onroerend goed, een huis bijvoorbeeld. Eigenlijk leen je het geld niet maar huur je het want je betaalt ervoor. Als je iets leent, is het gratis en daarvan is zelden sprake. De hoeveelheid geldt die je huurt mag nooit hoger zijn dan het goed dat ertegenover zit. Daarbij houd je rekening met een veiligheidsmarge omdat waarden kunnen schommelen.

Jarenlang hebben overheid en banken ons echter voorgehouden dat het huren van geld geen risico’s in zich houdt en dat het bovendien ook nog ons aller welvaart vergroot. Mits het gehuurde geld wordt ingezet voor solide goederen, kan daarvan inderdaad sprake zijn maar de soliditeit van een goed is sterk afhankelijk van de aard ervan en van de hoeveelheid. Een zekere schaarste verhoogt de waarde van een goed, dat weten zelfs al die blatende economen. De overheid en financiële markten hebben het publiek echter voorgelogen dat een samenleving die op rondom gehuurd geld berust, ook heel solide kan zijn. In werkelijkheid ploft deze op een goede dag in elkaar, namelijk zodra teveel mensen de huur opzeggen of een huur aanvaarden die zij eigenlijk niet kunnen opbrengen of goederen aanschaffen die geen enkele soliditeit bevatten (kunstwerken, jachten, privé vliegtuigen, zwembaden, overdadig luxe ingerichte badgelegenheden en keukens, tijdgebonden kleding, parfumerieën, luxe auto’s etc).Vooral als de hoeveelheden het maximale gebruik overstijgen, daalt de waarde ervan jammerlijk.

 

Aandeelhouders

Dat neemt niet weg dat sommigen tijdelijk profiteren van deze situatie: de verhuurders oftewel de aandeelhouders. Voor hun gevoel kan de verhuur van geld geen vlucht nemen die hoog genoeg is. Zij incasseren en incasseren totdat zij het gebrek aan wezenlijke waarde van goederen ondervinden doordat de huurschuld niet valt goed te maken met de verkoop van de geleverde goederen. Dan is het kommer en kwel en kondigen zij de crisis af.

Aandeelhouders waren in het verleden over het algemeen zeer serieuze handelaren die alle risico’s van de handel kenden en probeerden hun risico’s te spreiden. Tegenwoordig kan Jan en Alleman “instappen” zonder de risico’s te kennen, sterker nog, soms gokken zij op risico’s om daarmee onwezenlijk hoge rendementen, huren dus, binnen te halen. Deze worden echter vrijwel nooit gedekt door de geleverde goederen maar zijn gebaseerd op verwachtingen. Deze verwachtingen worden omgezet in targets voor CEO’s en deze targets leiden tot een grenzenloze overproductie en dekking van tekorten door financiële luchtfietserij, zoals de overnames van grote bedrijven. Slachtoffers daarvan zijn de mensen die het werk moeten doen om de rendementen op te leveren. Dat rendement komt namelijk mede tot stand door deze groep werkenden tot het minimum te beperken. Of het nu goed of slecht gaat met bedrijven, de ontslaggolf is een permanent verschijnsel.

 

De overheid

De overheid gedraagt zich niet anders dan alle burgers die in deze tijd vooral aan onmiddellijke behoeftenbevrediging willen doen. Want ja, het is zo, geld uitgeven is een menselijke behoefte. Vraag iemand wat hij doet als hij de Staatsloterij wint en meteen komt er ene reeks van grote uitgaven uitrollen. Ik zou er persoonlijk anders mee omgaan maar dat terzijde. Ook de overheid begint meteen bergen geld uit te geven aan projecten op vrijwel ieder gebied in tijden waarin de belastingopbrengsten goed zijn. Daarbij let de overheid zelden op de eigen financiële positie. Is er geen geld, dan wordt er geleend. De overheid beroept zich daarbij nog al eens op oondferzoeken en rapporten waarvan de basis zowel als de inhoud meer dan eens discutabel zijn. En zo werkt de overheid zichzelf in een haast onhoudbare positie want zodra de tijden  minder zijn, bevindt oom zij zich in een probleemsituatie. Allemaal onder het motto “regeren is vooruitzien”  en dat is nu precies wat de overheid NIET doet. Wie “vooruit ziet” zou behoedzaam met de beschikbare gelden omgaan. Dat is raar want van al die geleerde economen en politici zou je een ander beleid mogen verwachten, een beleid waarbij uitgaven worden gedaan die daadwerkelijk noodzakelijk zijn.

 

En nu

Maar nu zitten we dus voor de zoveelste keer in het schip en het enige wat we weten te doen is bezuinigen. Dom! In feite zou de overheid nu zeer selectief moeten investeren, in solide sectoren en markten. Niet strooien met geld maar overwogen en doordacht investeren. Belangrijk is ook de zorg goed te ondersteunen omdat de samenleving onmogelijk behoefte kan hebben aan een grote groep armlastige mensen die door gebrek aan zorg ene steeds grotere financiële en/of maatschappelijke last wordt. Daar staat tegenover dat de overheid zodra de economische situatie beter wordt, geld in knip moet houden en uitsluitend uitgaven moet doen waaraan niet valt te ontkomen. Op die manier kan zij een financiële buffer opbouwen voor het geval dat de zaken weer eens wat slechter gaan en…..mocht dat op lange termijn niet meer gebeuren, dan kan er stukje bij beetje iets van deze buffer gebruikt worden maar nooit teveel.

Het is natuurlijk een andere financieel/economische manier van kijken maar ook wel een die voorkomt dat grote groepen mensen periodiek van dal naar piek en weer terug wordt gejonast. Dit zijn dus 1206 woorden oftewel 120s parelen voor de beesten die erger zijn dan zwijnen.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s