De crisis, dat ben je zelf!

Crisis, als ik het woord nog één keer te horen krijg, raak ik zeker in een crisis. Het is zo opvallend dat onze voormannen en vrouwen die zichzelf bestuurlijke vaardigheden toekennen, absoluut geen idee hebben wat ze ermee aan moeten: als een schip op zee middenin de storm met een kapitein die loopt te raaskallen dat alle mensen aan boord het maar moeten oplossen.

Tot op zekere hoogte is dat ook zo want de kern van de crisis, dat ben je zelf. Zodra je zelf aan je eigen crisis gaat geloven, neemt ze monsterlijke vormen aan. Dat geldt natuurlijk vooral voor mensen die hun baan verliezen of failliet gaan. Het tweede is trouwens rampzaliger dan het eerste maar daar kom ik zo op.

Uit mijn eigen carrière kan ik me nog de jaren herinneren waarin de overheid besloot de PTT te privatiseren. Niet dat er ooit een mens gelukkiger van geworden is, een klant tevredener of de overheid beter in de slappe was maar de euforie van  het neoliberalisme schreef het voor: verzelfstandigen. Ik heb collega’s op de gang zien janken omdat ze niet tegen de stress op konden die de privatisering opriep maar dat vond in de top van het bedrijf niemand erg en in het kabinet ook niet. Dat die mensen ziek thuis kwamen te zitten met burn outs, dat maakte ook niemand wat uit.

Zeker is dat ik zelf mijn vaste baan verloor en dat was niet niks voor iemand uit ene familie waarin iedereen altijd goede overheidsbanen had (gehad). Wat nu? Ik kreeg een aanbod van twee jaar “outplacement” en dat betekende dat ik mijn volle salaris genoot en daarna volgde, zoals later noodzakelijk bleek, een uitkering. Op het moment van ontslag wist ik ook nog niet direct wat te doen maar mijn vrouw bracht uitkomst. “Ga eens goed bij jezelf na wat je altijd al echt heel graag hebt willen doen”, zei ze. We deden het met z’n tweeën en het vroeg wat spitwerk maar we kwamen eruit….schrijven. De vraag was alleen: wat voor schrijven? Kon ik van boeken en romans mijn hypotheek betalen? Voorlopig zag het er daarnaar niet uit.

En dus viel de keuze op journalistiek. Een goede keuze want die bracht met zo maar twintig jaar verder. En nu zit ik aan romans te werken. Natuurlijk, niet voor iedereen is het werk van de journalist een uitkomst maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen diep in zichzelf een vaardigheid heeft zitten waarmee wat te doen is. De kunst is om te starten en door te zetten. Misschien levert het niet meteen kapitalen op maar alleen al de kans om voort te gaan geeft vertrouwen en tevredenheid. Ik weet dat het een zware weg is maar de moeite waard. De kwaliteiten die je ontdekt zijn jarenlang door je baas weggemoffeld omdat hij ze niet nodig had en nu heb jijzelf ze heel hard nodig. Juist daarom is het niet alleen een zware maar ook een bevredigende weg.

Een feit is daarbij dat mensen die failliet zijn gegaan vaak nog ene jaar of drie haast geen activiteiten kunnen plegen omdat zij schulden hebben af te betalen. En toch….ook voor hen geldt dat ze beter actief kunnen zijn en  hun inkomsten afdragen aan de schuldeisers totdat de termijn voorbij is. Jaag de crisis uit jezelf en pieker, spit en raak enthousiast! Wie wacht tot de economie weer aantrekt, komt bedrogen uit. trek zelf aan de economie!

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s