De bijen, to bee or not to bee….

Mijn dierenliefde heb ik onder meer van mijn oom die directeur van Artis was (Ga maar na, Ernst Jacobi) en natuurlijk ook wel een beetje van mijn ouders. Mijn oom was bioloog en gespecialiseerd in bijen, zoiets heeft ene ingewikkelde naam die ik nooit kan onthouden. In het verleden konden bijen mij niet veel schelen omdat hun enige overeenkomst met tijgers was hun gestreepte velletje. Je begrijpt het al: mijnkampioen was de tijger. Dat indrukwekkend grootste roofdier van het vasteland, geweldig!

Later ben ik de aardigheid van kleinere dieren ook gaan inzien en vooral ook van vogels, vogels die elke dag mijn leven verluchtigen met hun gekwinkeleer en soms zelf met hun kabalerige gekrijs. Ik heb maandenlang dagelijkse gesprekken gehad met een kraai in de buurt. Hij zat elke dag op dezelfde plek op me te wachten. Natuurlijk…ik ben niet goed bij mijn hoofd…dat is waar maar wat doet dat ertoe? Ik voel me er wel bij en voor mijn omgeving ben ik relatief ongevaarlijk, in vergelijking met anderen die bij hun volle verstand zijn.

Hoe dan ook, vanmorgen zag ik op tv een prachtig programma over bijen bij de EO en onwillekeurig moest ik terugdenken aan mijn oom. Ik heb heerlijk ontspannen zitten kijken totdat de imker beweerde dat de bijen bijdroegen aan de bevruchting van bloemen/planten, ook al beseffen ze dat zelf niet eens. Dat laatste is de angel in het verhaal. Hoe weet die man dat? Heeft hij met de bijen gesproken en hebben ze hem verteld dat ze het niet eens door hadden en, zo ja, was dat een eerlijk antwoord? Bijen heten dan “nuttige dieren te zijn en toch diskwalificeren we ze moeiteloos als onbewust levende, wezenloze schepsels. Wij spreken van nuttige en schadelijke dieren iop top de dag dat we ontdekken welk nut de schadelijke dieren voor ons hebben. Wat een vooringenomenheid!

Lang geleden beweerde de Kerk dat dieren geen ziel hadden. Ik weet zeker dat ze dat eeuwenlang gelogen heeft. Dieren hebben een ziel, mijn  hond heeft een heel individuele band met de wereld om zich heen. Mijn katten hebben dat ook en sorry voor het woordje “mijn” want die dieren zijn welbeschouwd helemaal niet van mij, ze zijn bereid bij mij te wonen en met mij te leven. Dat is iets anders.  Ik verbaas mij altijd over de groteske manier waarop mensen zichzelf letterlijk ophemelen met termen als “Kroon der Schepping” of “Dieren hebben geen ziel”.  Later gingen ze vertellen over negers die geen haar maar “wol” op hun hoofd hadden, Joden die hun eigen kinderen opaten en ga zo maar door. Discriminatie zit diep in de genen en is vooral gebaseerd op gebrek aan kennis.

Ja, van de bloempjes en de bijtjes tot diep in ons “eigenste zelf” en zo hoort het ook. Mijn oom kan dankbaar zijn. Laten we alsjeblieft ophouden met een keiharde, rechstreekse opvatting te hebben over leven, dood en a het andere dat ons omgeeft en gewoon plezier hebben in de vergissingen die alle wezens met elkaar begaan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s