Het leuke van overlijden….

Ik ben nu 67 en hoe je het ook wendt of keert, de gedachte aan doodgaan komt vaker bij me op dan een jaar of tien geleden. Tsja…de horizon is in zicht…Frank Sinatra noemde dat “The final Curtain” en hij noemde dat “His Way”. Hij was er trots op…

Terecht, er zijn nog al wat mensen die tegen doodgaan aankijken als tegen een soort Atlantik Wall, iets dat je vooral moet zien te vermijden hoewel dat zinloos is. Het komt en jij gaat en zo is het leven…..voorbij. Mooi is dat hè? In de eerste plaats moet je maar zo denken “bezoek brengt altijd vreugde aan, is het niet bij het komen, dan is het wel bij het gaan. Ik heb een aantal keren mij heel erg opgelucht gevoeld over het overlijden van iemand anders, doodeenvoudig omdat we op dat moment van zijn of haar gezeik af waren.  Het scheelt echt, en echt, het is zonder wrok dat ik dan omkijk. Voorbij is voorbij…prachtig…

En dan is natuurlijk je eigen overlijden, minstens zo leuk want het zou toch verschrikkelijk zijn als je eeuwig leefde? Dat je nooiit af zo komen van die verplichting te reageren op de zin of onzin die uit andermans mond komt enzo? Dat je altijd maar weer, tot in eeuwigen dage, moet antwoorden en reageren op alles wat je wordt toegevoegd? Dat daar ene keer ene eind aan komt, dat is een prachtuitvinding en wij mensen moeten ook vooral niets doen om te zorgen dat die voorwaarde verdwijnt. Ik bedoel , als je 1000 000 keer “Een capuccino”  hebt gezegd als antwoord op een vraag van de serveerster, dan is het toch waarlijk mooi geweest.

Overlijden ontslaat je ook van de verplichting om alweer en opnieuw iets origineels te doen of grapjes te maken over iets waarover je het al zo vaak gehad hebt. Met het eeuwige leven verdwijnt denk ik ook de humor uit de wereld want alles is als honderdduizend keer gezegd en gedaan. Niks meer aan. Daar komt bij dat het overlijden ons een pensioenperiode garandeert. Met het eeuwige leven in de hand, zou het onmogelijk zijn met pensioen te gaan. Dat betekent elke dag opnieuw zwoegen en ploeteren om die stomvervelende boterhammen op je bordje te krijgen. En stel je voor dat je met de verkeerde vrouw bent getrouwd, hoe vaak zou je moeten scheiden en opnieuw trouwen? Bah! Daar komt bij: waarvoor heb je kinderen nodig als er geen schakeling van generaties is? Ik moet er niet aan denken dat je dan tot in de eeuwigheid aan iedereen en alles vast zit en dat er echt niets meer te vluchten valt. En ten slotte, het moet toch een hele troost voor je zijn te weten dat de mensheid ooit van jouw gezeik bevrijd is?

Nee, overlijden is mooi, grappig en leuk tegelijk en nog nuttig ook. Ja, de dood, dat is nou echt het nuttige met het aangename combineren.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s