Waarom de EU niet functioneert

Dit wordt een lang verhaal maar wel de moeite waard. Het begint allemaal ongeveer halverwege de negentiende eeuw toen de Verenigde Staten van Amerika een crisis doormaakten: de burgeroorlog. Deze burgeroorlog leidde tot een grootscheeps trauma voor al degenen die zich met veel egoïsme en toekomstverwachtingen op de Amerikaanse droom hadden geworpen. Vrijheid en rijk worden was de boodschap

Sommigen zagen er niet tegen op ter wille van de eigen economische luizaligheid anderen gratis te laten werken, iets wat meestal wordt aangeduid als slavernij. Dat had vooral in het agrarische zuiden plaats. Slaven waren daar de landbouwkundige machines. In het noorden van de VS was de industrie dominant en die vond al dat slavengedoe maar een blamage. Bovendien vonden de industriëlen de invloed van die zuidelijke labbekakken veel te groot en dus….oorlog. Het grote trauma van de Amerikanen sindsdien. De angst dat de Unie uit elkaar valt en zo ziet de Unie eruit als een pieremegoggel die elke dag op instorten lijkt te staan en het dan toch nog net houdt. Dat is ons beeld van een statenunie. HET middel dat de Amerikanen toepassen om hun gammele zooitje bij elkaar te houden is oorlog, liefst zo ver mogelijk van huis.

Goed…dat was dus het belangrijkste argument voor de VS om mee te gaan doen aan WOII. Ze hadden het bij Japan kunnen laten maar nee, hoe groter des te mooier en bovendien: ze wilden Europa helemaal net bevrijden maar veroveren. in dat opzicht doet WOII aan de Trojaanse oorlog denken. Europa moest veroverd worden omdat die Europeanen familie waren en bovendien een goede afzetmarkt voor alle Amerikaanse produkten en vooral ook wanprodukten. Lekker geld verdienen. Geen wonder dat het Marshallplan al snel werd aangenomen. Dat heet investeren.

Let dus goed op: ons voorbeeld van een statenunie is een gammele constructie die gebaseerd is op extern geweld, geldwolverij en gebrek aan sociale cohesie. De zogenaamde multiculturaliteit in de VS bestaat uit “volslagen langs elkaar heenleven”.  God’s own Country” ook, voor een paar extremistisch orthodox christelijke dolenden. Hoe dan ook, de Europese Unie keek daar goed naar en besloot het ~”losse verband” na te bootsen en als hechtmiddel vooral geld te gebruiken. Aanvankelijk moest dat geld de vijandschap Duitsland-Frankrijk verminderen. Dat Het tussen Frankrijk en Engeland ook al eeuwenlang niet boterde, deed er niet toe.  Engeland deed aanvankelijk gewoon niet mee omdat het veel te druk bezig was met orde op zaken te stellen in de eigen gammele toestand, oftewel de reconstructie van het Gemenebest.

Aanvankelijk was de naam EEG, waarin het begrip “economisch” nadrukkelijk aanwezig was. Geld als leidend element. Geld, omdat Fransen en Duitsers dat allebei zagen als belangrijke doelstelling, zij het niet de belangrijkste.  Naarmate de ontwikkeling voortschreed viel het woord “economisch”  weg en ging men spreken van EG, Europese Gemeenschap. Het was de eerste stap op weg naar een soort internationalisme. en daar begon het meteen al behoorlijk pijn te doen. Wie uiteenlopende volkeren zoals Italianen en Nederlanders tot eenheid wil brengen, zal toch iets van een onderling empathisch gevoel moeten doen, begrip voor elkaar, inzicht in elkaars werkelijkheid. Daaraan is echter NOOIT iets gebeurd. Niet dat er geen voorstellen voor projecten zijn geweest op dat gebied maar ze ketsten allemaal af op de harde kern van de Gemeenschap die stiekem nog steeds meende dat geld de bindende factor zou zijn.

Dat was op zich heel vreemd want de gewone burger in de Unie kreeg vooral idealistische praat te horen over vrede in Europa. Psychologisch en praktisch gezien zou het daarvoor goed zijn geweest als er heel hard was gewerkt aan het onderlinge begrip en kennis en inzicht van zaken van volkeren binnen de Unie.  In de praktijk bleek dat toch allemaal niet zo hoog in het vaandel te staan, nee, men meende dat het begrip vanzelf zou komen met de centen. Een complete misvatting en letterlijk misrekening natuurlijk. De snel groeiende Unie koppelde volkeren aan elkaar die in grote lijnen helemaal geen binding met elkaar voelden. Met de Grieken werd bijvoorbeeld alleen maar verbondenheid gevoeld omdat zij ons, uit het Noord-Westen, in de zomer voorzagen van lekkere hapjes en drankjes aan het strand. Voor de rest bestond en bestaat er geen gevoel van saamhorigheid. Integendeel, de ~Grieken waren en zijn de “sukkels” die allerlei “Islamitisch spul” binnen laten komen in de Unie.

Kortom, de fundamentele samenhang onbrak en ontbreekt en tot op de dag van vandaag is er geen enkele poging ondernomen om eraan te werken. Daarbij kwam dat de Unie bij het razendsnelle uitbreiden van het grondgebied de eigen regels overtrad. Zo hield ze bij de aansluiting van Cyprus geen rekening met het feit dat “alle territoriale eisen moesten zijn opgelost”. Bij de aansluiting van hoofdzakelijk Midden-Europese landen zoals Roemenië en Bulgarije of Polen werd nooit gekeken naar de gelijkwaardigheid van de economische en politieke stabiliteit ten opzichte van het westen. De snelle uitbreiding was vooral nodig om landen bij Rusland weg te kapen en een nieuw afzetgebied van produkten te vinden.

Om die reden onder meer kon de invoering van de euro niet anders worden dan een grote blamage. De gemeenschappelijke munt was uitsluitend bedoeld om het , West-Europese, bedrijfsleven een beter kans te geven zich te nestelen in de minder ontwikkelde lidstaten en daar  in overmatige vorm te genieten van afzetgebied. Een mate die de desbetreffende landen niet konden dragen. Dat was van meet af aan bekend bij het Europese bestuur maar onvoldoende reden om in de overwegingen te betrekken. Ook de boekhoudmethoden van veel Zuid- en Midden-Europese landen was bekend maar werd door de Commissie met een neus ophalen veronachtzaamd. Dat daaruit crisisverschijnselen voort zouden kunnen komen was van meet af aan duidelijk. Even zo goed modderde men voort naar Noord-Amerikaans voorbeeld.

Bij dit alles kwam de politieke constructie. De vestiging van bestuurseenheden in Brussel was nog zo gek niet maar de betrokkenheid van Straatsburg bij het Europees Parlement was van meet af aan een wanstaltige vertoning. Wat de stad Luxemburg toevoegde aan het bestuur, is ook nog steeds de grote vraag. In feite was een concentratie van bestuursorganen in Luxemburg mogelijk nog beter geweest dan in Brussel.  In de loop van de tijd deed de Unie steeds minder moeite zich populair te maken bij de Europese burgers. Wetgeving uit Brussel nam soms bemoeizuchtige vormen aan die ridicuul en onacceptabel waren. Een voorbeeld daarvan waren de voorschriften van de breedte van de metselregels tussen tegels in slagerijen waaraan menige Griekse slagerij niet voldeed zodat deze gesloten moest worden of hoge kosten moest maken.

De constructie van een politiek georiënteerde Commissie was een misser van de bovenste plank. De commissarissen hadden in wezen gewoon ambtenaren moeten zijn, in dienst van de Raad, het college van nationaal aangewezen ministers. Daarnaast deed men weinig of geen moeite om te laten zien wat voor aanvulling het Europese Parlement betekende op de nationale parlementen, waardoor de belangstelling bij de verkiezingen 0 bleef.  Deze combinatie van factoren samen met het gestuntel van de Unie op internationaal gebied, het feit dat zij er nooit goed in slaagde om met één mond te spreken, schetst een Europese Unie die in feite bij een geringe trap tegen het gebouw niets anders kan doen dan ineenstorten. Ze lijkt gammeler dan de Unie van de Noord-Amerikanen die tenminste nog verbonden zijn door het trauma van de burgeroorlog.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s