Waarom zeer intelligente mensen nooit premier worden….

Je hoort mensen veel klagen over domme politici en bestuurders en mijn reactie is dan al gauw: steek de hand in eigen boezem. JIJ hebt ze toch gekozen? Of de buurman, of buurvrouw, of je familie of collega’s…. Zo gemakkelijk kom je er bij mij niet vanaf.

Maar het is waar, de klacht komt indrukwekkend over. Ze suggereert namelijk dat de spreker intelligenter is dan de politicus of bestuurder en…die kans is aanwezig. Ze is niet altijd waar want het ego van de spreker speelt natuurlijk ook een rol. Iedereen, of velen in elk geval, wil natuurlijk graag intelligenter zijn dan wie dan ook, dus ook intelligenter dan de premier. Heel veelzeggend is dat trouwens niet want gevreesd moet worden dat de premier over niet veel meer dan gemiddelde intelligentie beschikt.

Waarom? Er is een vrij heldere verklaring voor. Premiers zijn vaak lijsttrekker geweest voor hun partij en daarom waren zij ook maandenlang de meest in het oog springende spreker. Deze spreker heeft tot taak niet alleen stemmen voor zichzelf te verzamelen maar ook voor alle anderen die op de kieslijst staan. Een stem voor de lijsttrekker is ook een stem voor de anderen die mogelijk Kamerlid zullen gaan worden. Hoe meer stemmen hij verzamelt, des te meer kandidaten uiteindelijk in het parlement terechtkomen. De lijsttrekker is in in dat opzicht eigenlijk een soort collectebus.

Lijsttrekkers hebben ook altijd een met naam en toenaam “effect”. Er is het “Wilders-effect”. het “Samsom-effect” en ook het “Roemer-effect”.  Het is hun persoonlijkheid die de kiezer aanspreekt. Daarbij hoort zeker ook zijn manier van spreken, haast nog meer dan de inhoud van hun verhaal. De inhoud is voor veel kiezers doodeenvoudig te ingewikkeld. Dat wordt met nadruk erger als er sprke is van een super-intelligente lijsttrekker. Deze heeft namelijk de neiging ongebruikelijke oplossingen te kiezen, oplossingen die niet in het oplossingenboekje (met economische groei, banenmotor, CBS en CPB, bezuinigen etc…) staan en dan wordt zo iemand al gauw “ongeloofwaardig”  of “los van de werkelijkheid”, “fantast” kan zelfs het woord zijn en zodra iets in de buurt van de fantasie komt, gaan de meeste mensen uitkijken. Ze vertrouwen het niet.

Hoe komt dat toch? Het probleem van de super intelligenten is dat zij voor de zaken die voor de gemiddelde mens een probleem vormen, al lang een oplossing hebben gevonden. De super intelligenten zijn die problemen voorbij, het zijn gepasseerde stations. Vaak zijn zij al vergeten hoe die oplossing er ook weer uitzag of….hebben zij moeite de aanpak die succesvol is uit te leggen in begrijpelijke taal. Mogelijk zit daar nu het grootste probleem voor de super intelligenten. Zij moeten in denken en praten zover afdalen dat het een haast ondoenlijke taak is. Hertzelfde geldt voor het ontvangen van informatie. De vragen die gemiddelde mensen aan hen stellen, komen hen veelal behoorlijk komisch of ongeloofwaardig voor. Zij zien het probleem niet.

Het zou voor kiezers haast ondoenlijk zijn om met deze super intelligenten te communiceren, en andersom. Ook de medewerkers van de media zouden er moeite mee hebben want juist journalisten zijn vaak mensen die niet veel, wel iets, intelligenter zijn dan de gemiddelde mens. Kortom een probleem want door deze situatie zullen we dus altijd met relatief domme premiers blijven zitten, om over de rest van het kabinet nog maar te zwijgen. Geen premier duldt ministers en staatssecretarissen die intelligenter zijn dan hij/zij. Het is al erg genoeg als zo’n afwijking onder de ambtenaren kan worden vastgesteld.

Niet alleen voor politici en bestuurders geldt dit probleem. Super-intelligenten worden vaak aangezien voor dom en onhandig. Nog veel te weinig wordt er aandacht besteed aan dit verschijnsel. Super intelligenten zouden een bijzonder curriculum moeten volgen waarin communicatie bovenaan staat op de lijst, gewoon de communicatie met andere, veel dommere mensen.  Met alle andere leerstof hebben zij geen problemen maar die communicatieverbetering opent de poort naar alle kanten. De samenleving zou veel meer kunnen genieten van de verstandelijke rijkdom van super-intelligenten en de super-intelligenten zouden zich beter thuis gaan voelen in de samenleving. En nu maar wachten op die super-intelligente premier. Ik heb wel wat programmapuntjes voor hem/haar.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s