De absurditeit van militaire interventie

Gisteren had ik een discussie met iemand die eigenlijk vond dat militair ingrijpen in Syrië geen oplossing voor het probleem zou zijn en toch vond hij dat het moest gebeuren. “Nietsdoen is ook geen optie”, zei hij in een trendy bui. Kortom, hij pleitte ervoor iets te gaan doen dat geen oplossing zou zijn. Kijk, daar heb je wat aan. En waarom? Vanwege alle “onschuldige” burgers die het slachtoffer werden van het optreden van het Syrische regiem.

Voor het gemak ga ik er even vanuit dat de gifgasaanval inderdaad door het Syrische regiem is uitgevoerd en niet door andere belanghebbenden: rebellen, westerse wereld, Rusland of Mossad.Het is niet voor het eerst dat een autocratisch bewind in de regio gifgasaanvallen doet op de eigen bevolking. Saddam Hoessein heeft het meer dan eens gedaan. De Sjah van Iran sprong ook al niet erg zachtzinnig om met de inwoners van zijn land. Dus….de kans is niet ondenkbaar. Overigens is het regiem van Stalin nog altijd kampioen als het gaat om de uitroeiing van eigen burgers. En Pol Pot, procentueel misschien zelfs kampioen.

Militaire interventie in landen waar burgeroorlog heerst, is vrijwel altijd een afgang. Het enige land waar je van enig succes zou kunnen spreken in dat opzicht, is Joegoslavië. Dat wil overigens niet zeggen dat alle problemen daar zijn opgelost. De inwoners kunnen alleen in “vrede” leven door absoluut in gescheiden reservaten de tijd door te brengen. Voor het overige betekende militair ingrijpen altijd en mislukking en hoe kwam dat?

In de eerste plaats door een gebrek aan kennis van de mogendheden die het ingrijpen uitvoerden. Zij hadden geen flauw idee van de etnische/sociale samenstelling van de inwoners van het “land”  waar zij ingrepen. “Land”  tussen aanhalingstekens want in veel gevallen ging het helemaal niet om een “land” maar om een willekeurige verzameling stammen in een bepaald gebied waarvan zij de grenzen ternauwernood erkenden. Irak en Afghanistan en zelfs Pakistan zijn daarvan goede voorbeelden.  Lybië is natuurlijk ook zo’n “niet land” en heel Afrika zit er vol mee. Zelfs Indonesië is trouwen nauwelijks een land, gezien de enorme verschillen in cultuur en bevolking. Dat geldt zeker voor Papua.

Dat is één. In de tweede plaats word je binnen de kortste keren gezien als partij in het conflict en niet als neutrale “politiemacht”. Dat houdt in dat een deel of misschien zelfs alle partijen (Afghanistan) zich tegen je keren. Aangezien zelfs de zogenaamde “deskundigen”  niets begrijpen van de interne relaties, bevind je je binnen de kortste keren in een wespennest.

Daar komt bij dat je iets anders ion de plaats komt brengen van de dictatuur maar wat is “dat andere” eigenlijk? Aan de hele gang vanzaken in Europa en Noord-Amerika van deze tijd is al af te lezen dat wij zelf nauwelijks nog begrijpen wat democratie is. Het is dus een gotspe te denken dat we het aan een ander op kunnen dringen Zelfs als er al partijen zijn die aangeven daaraan mee te willen werken, dan blijkt het op de langere duur toch weer mis te gaan. Dat komt mede doordat wij een beeld voor ons hebben van “onschuldige burgers”.

Hoe onschuldig zijn die burgers eigenlijk? Hoe onschuldig vonden onze voorouders de inwoners van Leipzig en Dresden toen die steden werden gebombardeerd? Een groot deel van die mensen waren helemaal geen lid van de NSDAP, sterker nog: velen hadden er niet eens op gestemd. Tegelijkertijd hielden zij merendeels door hun passieve opstelling het regiem van Hitler en aanhang wel in stand. De huidige “onschuldige” burgers in Syrië zouden best de wapens op kunnen pakken als de verhoudingen verschoven. Tot op heden hebben ze daar veelal niet de kans toe gekregen. De enigen die echt part nog deel hebben aan het conflict, zijn de kinderen.

De inwoners van de VS hebben in merendeel geen zin in een ingreep in Syrië. Dat heeft te maken met het gebrek aan economische belangen maar ook met de kater die interventies steeds weer met zich meebrengen. In Vietnam noch Irak of Afghanistan hebben ze gebracht wat men ervan verwachtte. Hetzelfde geldt voor veel landen in Afrika zoals Somalië of Kongo. Militair ingrijpen loopt altijd op bloedvergieten uit en nooit of zeer zelden op iets dat op een gewenst effect lijkt. Het zal en moet gezegd worden: ieder “volk” moet in de eerste plaats zijn eigen rotzooi en trauma’s opruimen. De inmenging van buitenaf is vrijwel altijd zinloos. Erger: ze lijkt vaak te stoelen op puur eigen belang. In het ene geval gaat het om economische belangen zoals olie, in het andere om het gevoel bij ons “dat we er alles aan gedaan hebben”, een hele geruststelling voor ons geweten. Het oogt zelfs een beetje als christendom.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s