Ons gruwelijke wereldbeeld

Negativiteit, wie hoort er niet over klagen? Op zich is dat al humoristisch genoeg:klagen over negativiteit. Alsof er iets negatiever zou zijn dan eindeloos geklaag, maar goed, vooruit maar. Waar komt al die negativiteit toch vandaan?

Ooit was er een prachtig, in de ochtendzon glorend toekomstbeeld van een mens die met kennis en ontwikkeling de toekomst tegemoet ging. Het waren vooral de sociaal-democraten die ons deden geloven dat zoiets mogelijk was. Het onderwijs was daarvoor een eerste voorwaarde. Onderwijs ter verheffing van het volk. Helaas keerde zich dit streven tegen zichzelf want wie het volk wil verheffen moet zoveel kapitaal investeren in dat volk dat de kapitalisten er geen zin in hebben. Het levert namelijk geen bal op. Daarom werd het nieuwe ideaalbeeld een mens die zelf kapitalist kon worden en zo begon alles maar dan ook letterlijk alles om geld te draaien. Onderwijs veranderde in een training of workshop “geld verdienen”. Dat lukte wel, tenminste sommigen en dat was dan weer jammer.

De een zag kans door opleiding en karakter geld binnen te graaien en hij/zij zag in alle anderen vooral concurrenten, mensen die hem of haar voorbij zouden kunnen streven en dat zou betekenen dat de nieuwgeboren kapitalist niet meer tot het verheven volk behoorde maar tot het plebs. Dat mocht niet gebeuren en zo concentreerde de strijd zich steeds meer rond de individu. De gevoelens van verbondenheid verdwenen, de zorg voor de ander verdween tegelijkertijd en wat overbleef was de gedachte dat iedereen vooral voor zichzelf moest zorgen.

Maar ja, op die manier raakte de individu geïsoleerd, ontdaan van vrienden. Er waren op z’n best nog bondgenotern met wie plannen werden besproken om al te dreigende concurrenten de kop in te drukken. Dat kon door omkoping of overnames maar ook gewoon door antireclame oftewel negativiteit ten opzichte van plannen en voorstellen van anderen, anderen die buiten de eigen kring van bondgenoten vielen. Vanzelfsprekend waren er ook overlopers van het ene kamp naar het andere. Bondgenootschap werd echter aangezien voor vriendschap en zo ontstonden er hechte banden die zelfs vorm kregen in politieke partijen. Het voornaamste doel van deze bondgenootschappen was het bewaren van de status quo.

Om de samenbindende krachten te ondersteunen was het nodig negatieve impulsen te vinden, negatief omdat de verbanden niet op vriendschap maar op gezamenlijke belangen steunden. Die negatieve impulsen werden gevonden in ziekten, nieuwe ziekten, werkloosheid, terrorisme, voedselvervuiling, generatiekloven, racisme, religieuze verschillen, cultuurvijandschappen en ga maar zo door. Het één wakkerde de angst van individuen in hun eigen groepsverband nog meer aan dan het andere.

En zo zitten we met z’n allen in een totaal versjagerrijnde samenleving, zuur en sjaggerijning te doen tegen elkaar en iedereen die met iets nieuws komt de grond in te trappen. Intussen gillen en schreeuwen we om positiviteit en respect, eigenschappen die we zelf niet kunnen opbrengen. Nou….

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

http:tweedekamer.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s