Fusie, illusie en ruzie….

De grote leugen van de fusie. Die leugen waart al ongeveer 50 jaar door ons land, als het niet langer is. Zowel in het bedrijfsleven als bij de overheid is men er gek op en het is nog steeds niet duidelijk waarom. In de eerste plaats zou er door een fusie een soort “synergie” ontstaan, diensten en producten die op elkaar lijken aan te sluiten, zouden nog beter op elkaar aansluiten en elkaar versterken. Het is een van de grootste misvattingen van onze tijd. In werkelijkheid deugt er van die gedachte helemaal niets. Door fusie raken alle partijen binnen de organisatie gericht op één bepaald resultaat. Alle onderdelen van de organisatie worden daarop gericht. Het meest botte te bedenken resultaat is wel “meer winst”.

Of dat resultaat ook echt leeft in het hart van de gefuiseerde onderdelen is nog maar helemaal de vraag. Er bestaan namelijk ook organisaties die bij voorbeeld gericht zijn op verbetering en vernieuwing van het eigen product. Die doelstellingen hoeven echter helemaal niet te passen in het streven van de grotere organisatie. Dat leidt dan dus tot wrijving en zelfs tot onderlinge tegenwerking. De gedachte dat er sprake zou zijn van synergie is daarmee tot flauwekul gepromoveerd. Dankzij de onderlinge tegenstellingen wordt de productie of dienstverlening er ook al niet goedkoper op. Dat argument kan dus meteen in het kliko-systeem worden gedonderd.

Daarbij komt dat de leiding van een gefuseerde organisatie vaak het overzicht kwijt is over alles wat er gebeurt binnen de eigen organisatie en zelfs over de eigen produkten. Er zijn veel voorbeelden van CEO’s die helemaal niet weten wat hun eigen organisatie eigenlijk allemaal op de markt brengt. En dat heet dan “ondernemer”!  Dit soort psychopathische carrièregasten zou mogen willen dat zij ondernemer zijn, mensen die met eigen risico aan het werk zijn om iets goeds voort te brengen. Maar nee, de genoemde CEO’s zijn niet meer dan sleutelbewaarders van de vetgespaarde aandeelhouders die met steeds krankzinniger  targets over de brug kjomen. Die targets worden er alleen maar gekker op naarmate de organisatie groeit. De aandeelhouders en de CEO’s zij de enigen die daarvan profiteren, financieel in elk geval. Inmiddels zakt de vakdeskundigheid en iets dat “werkplezier” genoemd zou kunnen worden weg in de grotegraaimolen die de organisatie is gaan vormen.

Voor de economie is het ook niet goed. Ondernemerschap maakt plaats voor graaierij en vakdeskundigheid verdwijnt uit de grote organisaties maar krijgt ook elders geen kans meer op de markt. Ze wordt weggedrukt door de molochen die zichzelf “succes van de vrije markt” noemen. En niet alleen de vrije markt. De overheid kwakt lukraak organisaties bij elkaar onder dezelfde leugenachtige voorstelling van zaken als grote bedrijven. Dat is waarschijnlijk in het onderwijs begonnen waar de scholen niet groot genoeg konden zijn, zodat leerlingen zich steeds meer dolende eenlingen begonnen te voelen. De gedachte dat fusie en grootschaligheid “efficiënt”  zouden zijn, hebben we gek genoeg overgenomen van die “gekke communisten” van het Oostblok. Heeft Lenin dus toch nog gewonnen!  Het is de hoogste tijd het fusie fascisme van onze samenleving uit te bannen en terug te keren naar organisaties die gebaseerd zijn op onderling vertrouwen en liefde voor werk en product.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s