Saamhorigheid en het gejank en gejammer…

Gisteren kreeg ik weer eens een mooi verhaal te hroen van “saamhorigheid”. In Haarlem gingen twee jongens op dievenpad en zij drongen binnen in andermanshuis. Geen vergissing maar opzettelijk. De jongens waren geen professionelen en ze verbleekten dan ook al gauw toen ze werden ontdekt. Ze zetten het op een lopen en sprongen in de, ik meen Oude, Nel, een water. Herlaas, één van beide jongens overleefde het niet omdat hij niet kon zwemmen. De eerste reacties waren “wat een sukkel” maar toen….toen organiseerde iemand een stille tocht voor hem en ja hoor, de één na de ander sloot zich aan.

Een stille tocht voor ene ionbreker. Zoiets laat een wereld voor je opengaan in onze samenleving waar alles is geënt op zwaarder straffen, wraak nemen en afzeiken. Maar nee, zodra er iets valt te jammeren en te janken gaan we ineens allemaal heel erg met elkaar meeleven. En begrijp me goed, als het aan mij had gelegen, hadden we nog een lichtje voor hem ontstoken ook maar de hypocrisie van deze samenleving lijkt geen grenzen te kennen. We schreeuwen en roepen dat inbrekers rustig doodgeschoten of afgeslacht mogen worden omdat het allemaal hun eigen keuze is. We bumperen , we dringen voor op snelweg en bij de supermarkt, we wensen elkaar ziekten toe die ongeneselijk zijn, schreeuwen op twitter dat iemand “eens dood moet gaan” maar als een inbreker verdrinkt, dan houden we een stille tocht.

Het is natuurlijk allemaal onderbuik tot traanbuis. We voelen ons alleen maar verbonden met elkaar als er wat te janken valt. Dat blijkt uit de eindeloze reeks aan stille tochten en niet te vergeten de jank- en jammerprogramma’s op tv. Echt ook daar is het het ene hartverscheurende verhaal als in het dagelijks leven. Onzinprogramma’s over overspel en geheimen van individuen de geopenbaard worden, en altijd over relationele onzin. En niet te vergeten de crap die je te zien krijgt bij familiediner en de rijdende rechter. Het gaat nooit over iets belangrijks maar we blijven maar herrie maken met elkaar. Gelukkig hebben we altijd iets dat ons bindt: gejammer en gejank. En het vervelende is dat ik me er meestal nauwelijks bij betrokken voel omdat het een ver van mijn bed show is. Het verdriet van anderen moeten vooral anderen zelf oplossen. Als ik op ene persoonlijke manier daaraan iets kan bijdragen, prima maar poeha met stille tochten, nee, dat staat me niet aan.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Advertenties

One thought on “Saamhorigheid en het gejank en gejammer…

  1. “We” is hier net zo,n soort benaming als “De Nederlander” van Maxima, die bestaat namelijk niet volgens haar. Ik vermoed namelijk dat diegenen die een stille tocht organiseren voor de jonge inbreker niet dezelfden zijn dan diegene die roepen om zwaardere straffen, tenzij er natuurlijk bij diegenen zelf ingebroken wordt. Ha ha..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s