Democratie als moestuin….

In mijn Spaanse tijd had ik bij mijn huis een weelderige moestuin met tomaten, paprika’s, sla, komkommers, pompoenen en nog veel meer. Het was een dagelijkse klus om daar orde en vooruitgang in aan te brengen . Bijna even moeilijk was het om daaruit steeds de meest smakelijke onderdelen te selecteren die voor consumptie geschikt waren. Rijpheid was goed, overmatige rijpheid niet….en het kwam geregeld voor dat we iets aten dat beter nog even had kunnen rijpen.

Nu daagt de verzorging van zo’n moestuin uit om na te denken want tijdens het sproeien kan je best je gedachten over heel andere zaken laten gaan, al moet je uitkijken als er iemand voorbij komt wandelen. Je moet de verantwoordelijkheid nemen voor je bezigheden, dat is ook al zo’n overpeinzing.  Dat is met alles zo en zeker als het gaat om de samenleving waarvan we met z’n allen deel uitmaken. In toenemende mate begin ik mij te storen aan de massa’s onbenullige discussiefora waarin de overheid, bestuurders en politici worden zwartgemaakt. Begrijp me goed, ik vind het prima als je het niet eens bent met het gedrag van bestuurders en met de oplossingen die zij kiezen maar…wat doe je er zelf aan?  Een groeiend aantal Nederlanders is zelfs te belazerd, te lui en te chagrijnig om te gaan stemmen. “Het is allemaal hetzelfde, of je nu door de hond of door de kat gebeten wordt en meer van dat soort opmerkingen.

Als iemand er zo over denkt, dan zou het logisch zijn dat hij/zij zelf daaraan iets gaat doen, met een goed doortimmerd plan voor de samenleving naarvoren komt waarover iedereen heel erg enthousiast kan raken. Een plan, zoals het voormalige socialisme, waarvoor honderdduizenden op de been kwamen. Maar ja, misschien moet je dan eerst eens een goed steekhoudend boek schrijven, ook al is het nog zo saai als Das Kapital. Maar ja, geen van al die chagrijnige criticasters op internet komt met zoiets. Ze zijn soms weliswaar hoog geleerd maar hebben eigenlijk meestal verdomd weinig te melden, behalve wat cijfertjes en statistieken.

De democratie moet je dagelijks besprenkelen maar daarbij blijft het niet. Je moet haar snoeien en opnieuw bezaaien, het is niet de bedoeling dat de plantjes alleen maar zichzelf verzorgen. De baas, het volk, moet zelf harken en wieden en ook nieuwe plantjes, jonger of anders geaard, planten. Dan blijft de moestuin goed. De moestuin voegt zich naar de zorg die naar eigenaar haar geeft en zo is het met de democratie. Gebeurt dat niet, dan gaat het onstuitbare onkruid overheersen, en via de wegen van het chagrijn komt alles in handen van een superdominante alles verstikkende plant: de dictatuur. Aan U de keuze…aan mij de bereidheid om te verhuizen als het misgaat.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

https://chaoticus.wordpress.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s