Geweld is geen oplosmiddel

De laatste dagen is er weer veel enthousiasme voor de inzet van geweld in het Midden-Oosten en dan vooral in Syrië. De vijand is ook al bekend: IS. Tegelijkertijd heeft de NATO geen enkel idee wat de gevolgen zullen zijn van een bestrijding van IS. De gevolgen ervan kunnen heel anders uitpakken dan men denkt, iets wat in de loop van de tijd veel vaker is voorgekomen.

Om aan te tonen dat geweld positieve effecten heeft, haalt men veelal deTweede Wereldoorlog aan. Toch is uitgerekend dat één van de allerslechtste voorbeelden.

Om te beginnen bestaat er eigenlijk geen Tweede Wereldoorlog. Eerste en Tweede Wereldoorlog waren één oorlog die onderbroken werd door een twintig-jarige koude oorlogsperiode. De Eerste Wereldoorlog is voor een groot deel door de geassocieerden, later geallieerden genaamd, uitgelokt en wel vooral door Groot-Britannië dat wilde voorkomen dat Duitsland zich zou mengen onder de koloniale machten en vlootbezitters. Bovendien wenste het, zoals in de voorbije eeuwen, geen grootmacht op het vasteland die het hele continent kon domineren. Van keizer Wilhelm II is vooral bekend dat hij fel gekant was tegen een oorlog. Hij wilde de geschiedenis ingaan als brenger van welvaart en welzijn. Dat is dus niet gelukt.

Na afloop kreeg Duitsland volkomen ten onrechte als enige de schuld voor de oorlog toegewezen. Het land werd bovendien voor een deel bezet. Frankrijk gebruikte om de Duitsers te ergeren vooral Afrikaanse soldaten, iets dat sterk racisme opriep, een gevoelen dat alle Europese landen overigens goed kenden. Zo was antisemitisme in de jaren twintig en begin jaren dertig in Frankrijk meer wijd verbreid dan in Duitsland.

De Tweede Wereldoorlog, zoals wij die fase noemen, is voortgekomen uit een diep geworteld trauma en frustratie bij de Duitsers. Dat wil overigens helemaal niet zeggen dat al die tientallen miljoenen innig aanhangende Nazi’s waren. Integendeel, het regiem van Adolf Hitler hield bepaalde zaken, zoals de gang van zaken in de vernietigingskampen, doodstil omdat men bang was voor de verontwaardiging die onder de Duitsers los kon barsten. Aan het einde van de oorlog ervoeren de Berlijners zelfs de Russische troepen, die niet echt aardig waren, als “bevrijders”.

Daarbij komt dat het Naziregime als los zand aan elkaar hing. De grote mannen zoals Goering, Goebbels, Himmler en Heydrich vertrouwden elkaar voor geen cent en Hitler werd alleen in het zadel gehouden omdat hij het symbool van eenheid was. Himmler hield dossiers bij van al zijn hoogstaande “collega’s” om, als het zo uitkwam, hen in een verdacht daglicht te kunnen stellen. Het militaristische optreden van de geallieerden bracht de Nazitop ertoe ook nog de Jodenvervolging meer prioriteit te geven en dus te verhevigen (Wannsee Konferenz).

De kans is dan ook groot dat de Deense reactie, geen militair verzet, geleid zou hebben tot minder slachtoffers en een snellere instorting van het Naziregiem. Bovendien zou het niet de problemen hebben opgeroepen die meteen op WOII volgden: verdieping van het Oost-Westconflict en het conflict tussen Joden en Palestijnen in het Midden-Oosten.

Natuurlijk, dit is een verhaal achteraf en wat heb je daaraan?Je hebt eraan dat je leert  nog veel vaker te bezinnen voordat je gaat beginnen aan gewapend ingrijpen. In verreweg de meeste gevallen lost het niets op en heel vaak vergergert het de situatie zelfs.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s